Od wieków zjawisko tolerancji było poddawane wielu obserwacjom i badaniom. Świadczy o tym także samo nazwanie tego zjawiska , gdyż istniało ono od zawsze ,choć nie było po prostu nazwane. Tolerancjom i jej wpływem na nasze życie i historię zajmuje się i zajmowało wielu wybitnych specjalistów , w tym głównie wielu filozofów. Filozofia bowiem jest nauką ,która zajmuje się badaniem i dopasowaniem całego wizerunku człowieka do historii. A ,że tolerancja jest jednym z głównych składników osobowości człowieka , to zawsze była poddawana wnikliwym badaniom. Stąd także wziął się jej podział na tolerancję pozytywną i negatywną, który jednak ma wielu przeciwników ,którzy uważają ,że tolerancja może być tylko tolerancją .

Tolerancja, we współczesnym rozumieniu, to szacunek dla wolności innych ludzi, ich sposobów myślenia, działania i sposobu życia. Szacunek ten wyraża się w wyrozumiałości, akceptacji istnienia czegoś, czego wprawdzie nie podzielamy, ale właśnie w imię demokratycznej wolności dajemy mu prawo do istnienia. Tolerancja jest więc pewnym rozumieniem demokratycznej wolności ludzi. Zwłaszcza ludzi będących, pod różnymi względami, w mniejszości, a więc ludzi słabszych a często bardzo odmiennych. Tolerancja jako wartość i wypływająca z niej postawa zawsze miała i ma po dziś dzień wielu przeciwników.

W takim razie czymże jest tolerancja pozytywna? Już w samym poszanowaniu cudzych poglądów czy sposobu patrzenia na świat zawarty jest czynnik pozytywny. Niektórzy jednak w imię tolerancji domagają się czegoś jeszcze więcej, a mianowicie popierania czyichś odmienności. Tak więc w nastawieniu do cudzych odmienności dochodzimy od negatywnej oceny (przy braku interwencji) poprzez poszanowanie i akceptację aż do pozytywnej oceny czy nawet popierania .Maksymalistyczna interpretacja stała się podstawą rozróżnienia między tolerancją negatywną a pozytywną. Tolerancja negatywna (zwana również bierną) polega na samym znoszeniu, braku interwencji. Tolerancja pozytywna (zwana również czynną) polega na akceptacji lub nawet popieraniu cudzej odmienności.

Skrajną tolerancję pozytywną w odniesieniu do systemów wartości i sposobów życia ludzi obcych kultur reprezentują współcześnie niektórzy badacze tych kultur, przedstawiciele tzw. relatywizmu kulturowego. Domagają się oni, aby uznać wszystkie istniejące w świecie kultury za jednakowo dobre . Zjawisko to wiąże się z radykalną przemianą, jakiej uległ stosunek ludzi zachodniego kręgu kulturowego do obcych kultur. Przez wieki dominowało nastawienie piętnowane współcześnie jako etnocentryzm, które polegało na przemierzaniu zjawisk obcej kultury do tradycji własnej i na ujemnej ocenie wszelkiej cudzej odmienności. Znane są przypadki, gdy na skutek takiej oceny rozprawiano się bez skrupułów ze wszystkimi, co w obcej kulturze uchodziło za barbarzyńskie, pogańskie, prymitywne lub nienormalne. Jaskrawa nietolerancja doprowadziła do wyniszczenia całych ludów.